บทที่ 124 โชคดีที่เธอหลบทัน

“คุณจะทำอะไร?” คิมเบอร์ลี่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณคือเทพีมิวส์ของผม ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมเห็นคุณ หัวใจของผมก็ยอมสยบอยู่ที่คุณ” เจย์เดนก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาราวกับอสรพิษนั้นเต็มไปด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้

คิมเบอร์ลี่รู้สึกได้เพียงความน่าขยะแขยงและน่ากลัว

ผู้ชายคนนี้มันโรคจิตชัด ๆ แอบย่องเข้ามา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ